خبر بد اینکه بخش زیادی از بازیکنان کلیدی تیم ملی در هفته‌های اخیر یا نیمکت‌نشین شده‌اند یا افت محسوسی در آمار فردیشان داشته‌اند و یا مدت‌هاست از فرم خوب فاصله گرفته‌اند.. اتفاقی که در فاصله کمتر از یک ماه تا جام جهانی، اصلاً نشانه خوبی برای تیم ملی نیست.
مهدی طارمی که قرار بود مهم‌ترین مهره هجومی ایران در جام جهانی باشد، این روزها در المپیاکوس شرایط خوبی ندارد. در حساس‌ترین مقطع فصل به نیمکت‌نشین المپیاکوس تبدیل شده است.
در روسیه، محمد محبی سرانجام پس از چهار بازی موفق به گلزنی شد و مقابل آکرون گل دوم روستوف را زد، اما آمار کلی او در این فصل هنوز ناامیدکننده است؛ فقط سه گل و دو پاس گل در ۲۷ مسابقه لیگ روسیه. محمدجواد حسین‌نژاد هم در ۲۹ بازی برای دینامو ماخاچ‌قلعه تنها چهار گل و یک پاس گل ثبت کرده؛ آماری که برای بازیکنی که قرار است در جام جهانی نقش مکمل هجومی داشته باشد، چندان امیدوارکننده نیست.
شرایط محمدمهدی زارع حتی بدتر هم شده است. مدافعی که زمانی یکی از گزینه‌های مورد توجه کادرفنی بود، هفته‌هاست در اخمت گروژنی نیمکت‌نشین است.
در امارات، تنها بازیکنی که هنوز تا حدی فرم قابل قبولی دارد، مهدی قایدی است؛ هرچند او هم مدت‌هاست گل نزده و فقط با سه پاس گل در هفته‌های اخیر خودش را سرپا نگه داشته است. شهریار مغانلو چهار بازی است موفق به گلزنی نشده و محمد قربانی هم که ابتدای فصل بازیکن ثابت تیمش بود، حالا بیشتر مسابقات را از روی نیمکت دنبال می‌کند. در این میان، فقط سعید عزت‌اللهی توانسته جایگاه ثابتی را برای خودش حفظ کند.
در بلژیک هم اوضاع تعریفی ندارد. علیرضا جهانبخش فصل را فقط با یک گل و یک پاس گل در ۲۱ مسابقه تمام کرد. نکته نگران‌کننده اینجاست که برخلاف بسیاری از تیم‌های ملی دنیا، به نظر می‌رسد بخشی از لژیونرهای ایران از قطعی بودن حضورشان در فهرست جام جهانی مطمئن شده‌اند. شرایط خاص کشور و محدود بودن انتخاب‌های سرمربی موجب شده بسیاری از این بازیکنان بدانند حتی با افت محسوس هم احتمال زیادی دارد که مسافر جام جهانی باشند. شاید دقیقاً به همین دلیل است که آن عطش همیشگی برای جنگیدن در ترکیب باشگاهی، گرفتن جایگاه ثابت و ارائه نمایش‌های انفجاری در هفته‌های آخر فصل، در فوتبال این روزهای لژیونرهای ایران دیده نمی‌شود؛ اتفاقی که می‌تواند برای تیم ملی در جام جهانی هزینه سنگینی داشته باشد.